Dengiz bo‘yidagi kichik shaharchada ekologik oromgoh tashkil etildi. Oromgohga kelgan bolalar har kuni tabiatni kuzatishardi. Bir tongda Mohinur qum ustida mayda izlarni ko‘rib qoldi. Izlar suv tomonga emas, aksincha, qirg‘oqdagi butalar tomonga ketgan edi.
Murabbiy izlarni ko‘rib:
— Bu toshbaqa bolasining izi bo‘lishi mumkin, — dedi.
Bolalar atrofni diqqat bilan qarashdi. Haqiqatan ham kichkina toshbaqa qumda adashib, dengiz o‘rniga boshqa tomonga ketayotgan ekan. Murabbiy bolalarga uni qo‘lga olmaslikni, faqat yo‘lini xavfsiz qilib berishni tushuntirdi. Ular qum ustidagi keraksiz shox-shabbalarni olib tashlashdi va toshbaqa dengiz tomon yurishi uchun tinch yo‘l ochishdi.
Ko‘p o‘tmay toshbaqa suvga yetib bordi. Mohinur quvonib ketdi.
— Biz uni qutqardikmi? — deb so‘radi u.
— Biz unga o‘z yo‘lini topishiga yordam berdik, — dedi murabbiy.
Mohinur tabiatga yordam berish ba’zan uni bezovta qilmaslikdan boshlanishini tushundi
