Sinfga yangi o‘quvchi keldi. Uning ismi Temur edi. U boshqa shahardan ko‘chib kelgani uchun sinfdagi bolalarni yaxshi tanimasdi. Tanaffusda ham ko‘pincha deraza yonida yolg‘iz turardi.
Darsda o‘qituvchi guruhli topshiriq berdi. Har bir guruh “Kelajak maktabi” mavzusida loyiha tayyorlashi kerak edi. Dilshoda, Oybek va Kamron bir guruh bo‘lishdi. O‘qituvchi Temurni ham shu guruhga qo‘shdi.
Avvaliga bolalar Temurning fikr bildirishini kutishmadi. U jim o‘tiraverdi. Keyin Dilshoda undan sekin so‘radi:
— Sen qanday maktabni tasavvur qilasan?
Temur biroz tortindi, so‘ng daftariga chizgan rasmini ko‘rsatdi. Rasmda nogironligi bor bolalar uchun qulay zinapoya, ovozli kutubxona va keng sport zali tasvirlangan edi. Guruh a’zolari hayratda qoldi.
Ular loyihaga Temurning fikrlarini kiritishdi. Taqdimot kuni aynan shu g‘oya ko‘pchilikka yoqdi.
Darsdan keyin Kamron Temurga:
— Ertaga ham biz bilan o‘tirasanmi? — dedi.
Temur jilmaydi. O‘sha kuni bolalar ko‘rinmas ko‘prik qurishdi. Bu ko‘prikning nomi do‘stlik va e’tibor edi.
