Kuz faslida terak daraxti yonida oppoq momiqchalar uchib yuradi. Bu momiqchalar oddiy paxta emas, ular ichida mayda urug‘lar yashiringan bo‘ladi. Shamol urug‘larni uzoq joylarga olib ketadi.
Urug‘ yerga tushgach, hammasi ham daraxtga aylanavermaydi. Ba’zilari quruq tosh ustiga tushadi, ba’zilari suvga oqib ketadi, ayrimlarini qushlar yeb qo‘yadi. Faqat qulay tuproqqa tushgan, yetarli suv va quyosh olgan urug‘ unib chiqishi mumkin.
Bahorda bunday urug‘dan juda nozik nihol paydo bo‘ladi. Dastlab u kichik va zaif bo‘ladi. Ammo vaqt o‘tishi bilan ildizi chuqurlashadi, tanasi mustahkamlanadi, barglari ko‘payadi. Yillar davomida u katta daraxtga aylanishi mumkin.
Tabiatda har bir urug‘ning o‘z yo‘li bor. U shamol, suv, tuproq va quyosh yordamida hayotini davom ettiradi. Bir qarashda arzimas ko‘ringan dona urug‘ kelajakda qushlarga uya, odamga soya, havoga tozalik beradigan daraxt bo‘lishi mumkin.
Shuning uchun kichik narsalarning ham katta ahamiyati bor.
