Oy nuridagi xarita

Javlon yozgi ta’tilda tog‘asining qishlog‘iga bordi. Qishloq tog‘ etagida joylashgan, kechalari osmon juda tiniq ko‘rinardi. Shaharda yulduzlarni kam ko‘rgan Javlon bu manzaraga hayrat bilan qaradi. Bir kuni tog‘asi unga eski qog‘oz xaritani ko‘rsatdi. — Bu bobongning xaritasi. U yoshligida shu xarita bilan yaylov yo‘llarini topgan, — dedi tog‘asi. Javlon xaritaga qaradi. Unda yo‘llar, buloqlar, daraxtlar va kichik belgilar chizilgan edi. Ertasi kuni ular yaylovga yo‘l olishdi. Qaytishda havo qoraya boshladi. Telefonning quvvati tugadi. Tog‘asi yo‘lni aniqlash uchun xaritani ochdi. — Xaritada eski tut daraxti belgilanganku, ana o‘sha daraxt yonidan chapga burilamiz, — dedi Javlon. U oy nurida xaritadagi belgilarni diqqat bilan kuzatdi. Ko‘p o‘tmay ular qishloqqa qaytib kelishdi. Tog‘asi Javlonning yelkasiga qoqib: — Bilim faqat kitobda emas, uni hayotda qo‘llay olgan odam haqiqiy bilimdon bo‘ladi, — dedi. Javlon o‘sha kuni diqqat, kuzatuvchanlik va eski bilimlarning ham qadrli ekanini tushundi.