Maktabda “Bir kun telefonsiz” tadbiri o‘tkazildi. O‘quvchilar shu kuni tanaffuslarda telefon o‘ynamaslikka, ko‘proq suhbatlashish va kitob o‘qishga kelishishdi.
Avvaliga ko‘pchilik zerikdi. Ba’zi bolalar qo‘llari beixtiyor cho‘ntagiga borib, telefonini qidirishdi. O‘qituvchi ularga kichik topshiriq berdi: har bir o‘quvchi tanaffus davomida ilgari e’tibor bermagan bir narsani kuzatishi kerak edi.
Madina deraza yonida turib, maktab hovlisidagi chumchuqlarni kuzatdi. Ular yerga tushib don izlar, bir-birini chaqirgandek chirqillashardi. Jasur esa kutubxona burchagidagi eski globusni aylantirib, turli mamlakat nomlarini o‘qidi. Kamola sinfdoshi bilan shaxmat o‘ynab ko‘rdi.
Kun oxirida o‘quvchilar o‘z kuzatuvlarini aytib berishdi. Ko‘pchilik telefonsiz ham qiziqarli narsalar ko‘p ekanini tan oldi.
O‘qituvchi shunday dedi:
— Texnika foydali yordamchi. Ammo inson atrofidagi hayotni ko‘ra olsa, fikri yanada boyiydi.
Bolalar bu tadbirni “sukunat darsi” deb atashdi. Chunki o‘sha kuni telefonlar jim turdi, lekin bolalarning kuzatuvchanligi uyg‘ondi.
