Bir hovlida katta daraxt oâsar ekan. Bahor kelganda daraxt shoxlariga qaldirgâoch in quribdi. U har kuni bolalariga don tashib kelar ekan.
Bir kuni kuchli shamol esibdi. Qaldirgâochning ini qimirlay boshlabdi. Daraxt esa shoxlarini mahkam tutibdi.
â Qoârqma, qaldirgâoch, men seni asrayman, â debdi daraxt.
Shamol tinibdi. In buzilmabdi. Qaldirgâoch daraxtga rahmat aytibdi.
Yoz kelganda quyosh juda qizdiribdi. Qaldirgâoch esa daraxt barglari orasidagi zararli hasharotlarni yeb, daraxtga yordam beribdi.
Daraxt shunda debdi:
â Doâstlar bir-biriga yordam bersa, hayot goâzal boâladi.
Qissadan hissa shuki, haqiqiy doâstlik yordam va mehr bilan mustahkamlanadi.