Bir bor ekan, bir yoâq ekan, katta oârmonda jajji quyoncha yashar ekan. Uning ismi Momiqvoy ekan. Momiqvoy juda chaqqon, quvnoq va mehribon ekan.
Bir kuni u sabzi izlab dalaga boribdi. Yoâlda kichkina chumchuqchani koâribdi. Chumchuqchaning qanoti ogârib qolgan ekan.
â Nega yigâlayapsan? â deb soârabdi quyoncha.
â Qanotim ogâriyapti, ucholmayapman, â debdi chumchuqcha.
Momiqvoy darrov unga yordam beribdi. U chumchuqchani yumshoq barg ustiga oâtqazibdi, yoniga suv olib kelibdi. Keyin doâsti tipratikan tabibni chaqiribdi.
Tipratikan chumchuqchaning qanotini bogâlab qoâyibdi.
â Rahmat, Momiqvoy! Sen juda mehribonsan, â debdi chumchuqcha.
Bir necha kundan keyin chumchuqcha sogâayibdi va yana osmonda uchib yuribdi. U har kuni Momiqvoyning uyiga kelib, unga chiroyli qoâshiqlar aytib berar ekan.
Qissadan hissa shuki, mehribon boâlgan bola doimo doâst orttiradi.