Bir kuni Diyor bobosidan kichkina urugâ oldi.
â Bu oddiy urugâ emas, â dedi bobosi. â Uni mehr bilan eksang, chiroyli gul boâladi.
Diyor urugâni hovliga ekdi. Har kuni unga suv quydi. Quyosh chiqqanda gulga qarab:
â Tezroq oâs, gulim, â derdi.
Yonidagi bola esa kulibdi:
â Bitta urugâdan nima ham chiqardi?
Diyor unga eâtibor bermabdi. U guliga gâamxoârlik qilishda davom etibdi.
Oradan bir necha kun oâtibdi. Urugâdan kichkina nihol chiqibdi. Keyin u katta boâlib, chiroyli gul ochibdi. Gulning hidi butun hovliga taralibdi.
Buni koârgan bola hayron qolibdi:
â Men ham gul ekaman, â debdi.
Diyor unga urugâ beribdi va shunday debdi:
â Har bir narsa mehr va mehnat bilan oâsadi.
Qissadan hissa shuki, mehnat va mehr yaxshi natija beradi.