Bir qishloqda Malika ismli qiz yashar ekan. U aqlli, lekin uy ishlariga uncha yordam bermas ekan. Har kuni onasi hovlini supurib, gullarga suv quyib, uyni tartibga keltirar ekan.
Bir kuni Malika hovlida eski supurgini ko‘ribdi.
— Qani endi bu supurgi o‘zi supursa, men o‘ynab yurardim, — debdi u.
Shu payt supurgi sekin qimirlay boshlabdi.
— Men supuraman, lekin sen ham mehnat qilishni o‘rganishing kerak, — debdi supurgi.
Malika hayron qolibdi. Supurgi hovlini supura boshlabdi. Lekin u shunchalik tez supuribdiki, chang hamma yoqqa tarqalibdi. Barglar esa gulzor ichiga uchib ketibdi.
Malika darrov supurgini ushlabdi.
— To‘xta! Hamma joyni chalkashtirib yubording-ku! — debdi.
Supurgi kulib:
— Har bir ishni mehr va tartib bilan qilish kerak, — debdi.
Malika supurgini qo‘liga olib, hovlini sekin, toza supuribdi. Onasi buni ko‘rib juda quvonibdi.
— Barakalla, qizim! Bugun menga katta yordam berding, — debdi onasi.
Shu kundan boshlab Malika uy ishlarida onasiga yordam beradigan bo‘libdi.
Qissadan hissa shuki, mehnatni boshqalarga tashlab qo‘ymasdan, o‘zi bajarishni o‘rganish kerak.
