Anvar ikkinchi sinfda o‘qir ekan. U darslarini yaxshi bilardi, lekin daftarini tartibsiz tutardi. Ba’zi sahifalar bukilgan, ba’zi joylari siyohga bo‘yalgan edi.
Bir kuni kechqurun Anvar uy vazifasini yozmoqchi bo‘lib daftarini ochibdi. Shu payt daftar sekin gapiribdi:
— Anvar, menga nega bunday qaraysan?
Anvar qo‘rqib ketibdi.
— Sen gapiryapsanmi? — debdi u.
— Ha, — debdi daftar. — Men sening bilimlaringni saqlayman. Lekin sen meni buklaysan, chizasan, iflos qilasan.
Anvar xijolat bo‘libdi.
— Kechir, daftarjon. Endi seni ozoda tutaman, — debdi.
Ertasi kundan boshlab Anvar daftarini muqovalabdi. Har bir mavzuni chiroyli yozibdi. Qatorlarni buzmay, harflarni aniq yozishga harakat qilibdi.
O‘qituvchi daftarni tekshirib:
— Anvar, daftaring juda chiroyli bo‘libdi. Senda katta o‘zgarish bor, — debdi.
Anvar xursand bo‘libdi. Daftar ham sahifalarini shitirlatib, go‘yo minnatdor bo‘libdi.
Qissadan hissa shuki, o‘quv qurollarini ozoda va tartibli tutish kerak.
