Kamola sinfdagi eng tartibli qizlardan biri edi. U darslarini vaqtida tayyorlar, daftarlarini ozoda tutardi. Bir kuni matematika darsida o‘qituvchi mustaqil ish berdi.
Kamola bir masalani yechishda qiynaldi. Yonidagi dugonasi unga daftarini ko‘rsatmoqchi bo‘ldi.
— Mana, mendan ko‘chirib ol, — dedi dugonasi sekin.
Kamola biroz o‘ylanib qoldi. Agar ko‘chirsa, yaxshi baho olishi mumkin edi. Lekin bu baho uning haqiqiy bilimi bo‘lmasdi.
U daftariga bilganicha javob yozdi. Dars oxirida o‘qituvchi ishlarni tekshirdi. Kamolaning bitta javobi xato chiqdi.
— Kamola, bu masalada adashibsan, — dedi o‘qituvchi.
Kamola boshini egib:
— Ha, ustoz, men uni o‘zim yechishga harakat qildim, — dedi.
O‘qituvchi jilmaydi:
— Xato qilganing yomon emas. Muhimi, halol ishlagansan. Endi bu masalani birga tushunib olamiz.
Kamola o‘sha kuni rostgo‘ylik va halollik bilimdan ham ajralmas ekanini anglab yetdi.
