Javohirning xonasida kichkina soat bor edi. U har kuni ertalab jiringlab, Javohirni uyg‘otardi. Lekin Javohir:
— Yana besh daqiqa uxlayman, — deb soatni o‘chirib qo‘yardi.
Bir kuni u maktabga kech qoldi. Birinchi darsda muhim nazorat ishi bor edi. Javohir shoshilib bordi, ammo topshiriqlarni bajarishga vaqti kam qoldi.
Uyga qaytgach, u soatiga qarab dedi:
— Sen meni uyg‘otding, men esa seni eshitmadim.
Ertasi kuni soat jiringlaganda Javohir darrov turdi. Yuz-qo‘lini yuvdi, nonushta qildi va maktabga vaqtida yetib bordi.
U shunda bildi: vaqtni qadrlagan odam ko‘p ishga ulguradi.
