Bahor kelib, yerlar yashil gilamga o‘xshab qoldi. Bir chumoli har kuni uyasiga don tashirdi. Uning yonidan kapalak uchib o‘tib:
— Buncha ishlaysan? Keling, o‘ynaymiz, — dedi.
Chumoli kulib javob berdi:
— Hozir mehnat qilsam, qishda qiynalmayman.
Kapalak chumolining gapiga uncha e’tibor bermadi. U gullar orasida uchib yuraverdi. Kunlar o‘tib, havo sovidi. Yomg‘ir yog‘di. Yerlar namlandi. Kapalak ovqat topolmay qoldi. U chumolining uyasi oldiga keldi.
— Do‘stim, menga ozgina don ber, — dedi u.
Chumoli unga yordam berdi. Kapalak o‘z xatosini tushundi. Shundan keyin u ham vaqtni bekor o‘tkazmaslikka qaror qildi.
