Maktab hovlisida katta tut daraxti bor edi. Yozda bolalar uning soyasida dam olishardi. Kuzda esa sargâaygan barglari yerga gilamdek toâshalardi.
Bir kuni kuchli shamol esdi. Daraxtning bir nechta shoxi sinib tushdi. Bolalar avval qoârqib ketishdi. Keyin sinf rahbari:
â Daraxt ham tirik tabiatning bir qismi. Uni asrashimiz kerak, â dedi.
Oâquvchilar daraxt atrofini tozalashdi. Bogâbon amaki singan joylarini kesib, unga yordam berdi. Bahor kelganda daraxt yana yam-yashil boâlib ketdi.
Bolalar daraxt tagiga kichik taxtacha osishdi: âTabiatni asrang!â
Shundan keyin hech kim daraxt shoxlarini sindirmadi, barglarini bekorga yulmadi.