Bog‘da kichkina nihol o‘sar ekan. U tezroq katta daraxt bo‘lishni xohlar ekan.
— Men ham katta daraxtlar kabi soyali bo‘lishni istayman, — derdi u.
Har kuni bog‘bon kelib, unga suv quyar, atrofini yumshatar ekan. Ammo nihol sabrsizlanibdi.
— Nega men tez o‘smayapman? — debdi u.
Yonidagi keksa daraxt unga shunday debdi:
— Har bir narsaning o‘z vaqti bor. Sen quyosh nuri, suv va parvarish bilan asta-sekin o‘sasan.
Nihol biroz tinchlanibdi. U har kuni ildizlarini yerga chuqurroq yoyibdi, barglarini quyoshga ochibdi.
Oradan oylar o‘tibdi. Nihol bo‘y cho‘zib, chiroyli daraxtchaga aylanibdi. Uning shoxlariga qushlar qo‘na boshlabdi.
Nihol shunda tushunibdi: sabr qilgan kishi albatta maqsadiga yetar ekan.
Qissadan hissa shuki, sabr va parvarish bilan har qanday ezgu maqsadga erishish mumkin.