Bir gulzorda Asaloy ismli ari yashar ekan. U har kuni gullardan shira yig‘ib, uyasiga olib borar ekan. Asaloy juda chaqqon va mehnatkash edi.
Gulzorda Kapalakoy ismli kapalak ham bor ekan. U kun bo‘yi gullar ustida uchib, faqat o‘ynashni yaxshi ko‘rarkan.
Bir kuni Kapalakoy Asaloyga qarab:
— Nega doim ishlaysan? Hayot o‘yin-kulgi uchun-ku! — debdi.
Asaloy javob beribdi:
— Mehnat qilmasak, uyamizda asal bo‘lmaydi. Qish kelganda nima yeymiz?
Kapalakoy kulib uchib ketibdi. Kunlar o‘tibdi. Sovuq shamollar esa boshlabdi. Gullarning ko‘pi so‘libdi. Kapalakoy oziq topolmay qolibdi.
U Asaloyning oldiga kelib:
— Men xato qilibman. Mehnatning qadrini endi bildim, — debdi.
Asaloy unga ozgina asal beribdi va shunday debdi:
— Bugungi mehnat ertangi kun uchun kerak.
Kapalakoy shundan so‘ng faqat o‘ynash emas, foydali ish qilish ham muhimligini tushunibdi.
Qissadan hissa shuki, mehnat qilgan kishi kelajakka tayyor bo‘ladi.
